Stoere vakjesmannen zijn het. In een oogopslag hebben ze je kamer ontdaan van alle spullen en ook weer ingeruimd. Zij weten precies wat er in een doos past, en vooral wat niet. Verhuizers.

Wat dat betreft kunnen we nog wel wat van ze leren. Om deze week een goed gevulde sporttas, inclusief een grote golfparaplu, te kunnen versturen in golfkarton is bij ons op kantoor zelfs de stelling van Pythagoras toegepast. De doos heeft zodoende een afmeting waar de ‘Home Entertainment’ afdeling van de Media Markt moeiteloos in past. En ja, ook de tas en met name de paraplu zijn voor de doos gemaakt. Jammer dat 7/8 van de inhoud niet wordt benut.

Spelen met ruimte kunnen ze als geen ander. Maar met prijzen ook. Amper een jaar geleden verhuisden wij met ons bedrijf van een hol naar een lichtkoepel. Een decennia lang opgespaarde kantoorprullaria kreeg de beschikking over dubbel zo veel ruimte. Geschrokken door de verzameldrang (en het aantal verhuisdozen) is er het afgelopen jaar niets meer aangeschaft met het oog op de nieuwe verhuizing die ons nu weer te wachten staat. En naar ons idee oogt het nu dan ook ‘ruimtelijk’. De mannen van de verhuisoffertes zijn hierdoor blijkbaar overdonderd: zij zien het liever in compactere proporties. Gemiddeld komen de offertes nu zo’n 900 Euro hoger uit dan 12 maanden geleden. Niets is zo snel te verplaatsen als winst.

Ik beschik over een soft spot…meerdere, aldus insiders. Een, vooral harige, soft spot is die voor dieren. Aangezien ik me niet al het dierenleed op de wereld kan/wil aantrekken (dansende beren, uitstervende rassen, illegale jachtpartijen) beperk ik me in dit geval tot wat huisdierenleed. Wij genieten op dit moment op en top van ons katachtige zwart witte monstertje, en zouden hem voor geen goud meer willen missen. Mocht je de noodkreten van alle overvolle asiels in de diverse media lezen, dan weet je dat veel mensen daar anders over denken.

M’n broer had dan ook geen beroerder tijdstip kunnen uitkiezen om voor zijn huisdieren een nieuwe onderkomen te zoeken. Zo’n 10 jaar geleden had zijn (overleden) vrouw besloten om haar lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan: de aanschaf van 2 grote, rode katers was een feit.
Het waren 2 broers uit hetzelfde nest. Gingen ze de eerste jaren nog gebroederlijk met elkaar om, daarna gaven ze er toch de voorkeur aan om ieder hun eigen weg te gaan.
Komt in de beste families voor, zal ik maar zeggen. Sam is een belichaming van de theemuts. Je kunt hem in een kast of hoek zetten en hij vermaakt zich prima. Om z’n uitzonderlijke vorm te behouden moet hij wel met zeer grote regelmaat worden bijgevoerd. Moos is de rots in de branding. Hij heeft, in tegenstelling tot z’n broer, wel het kattenluik geklepper getrotseerd en acht zichzelf daarmee tot de stoerste kater van het universum. Zo nu en dan een tikkeltje arrogant en onberekenbaar, maar met een groot knuffelhart.
Met het wegvallen van de kattenvrouw cq het belangrijkste vrouwelijke personeelslid in het gezin, ontbrak er al snel iets in hun leven. Drie jonge kinderen en een mannelijk personeelslid die niet helemaal zichzelf meer waren, werden deze 2 katers te veel. De relatie is verstoord. En we kunnen er in dit geval van spreken dat het wederzijds is.
Ik heb dan ook besloten om m’n broer te helpen door een fijne (pensioen)plek voor deze 2 rode kanjers te zoeken. En dat blijkt geen kattenpis! Een fijn onderkomen bij een boerderij (op je oude dag nog een beetje achter muizen aan rennen kan geen kwaad), een hooischuur, of een leuke binnenplaats danwel vinexlocatie: alles wordt met open poten ontvangen. Het zou fanCATstic zijn om deze 2 roodharigen(eventueel 1 is ook bespreekbaar) weer tot de rode draad in het leven van kattenliefhebbers te laten behoren!

Afgelopen vrijdag, 10 juni, zou m’n moeder 59 jaar oud zijn geworden. Helaas werd dat bijna 6 jaar geleden door een overvloed aan agressieve kankercellen verhinderd. Moeders en dochters hebben vaak een intense en bijzondere band, zo ook wij.
Met m’n vader had ik een hele andere band. Het was niet zo dat ik me afvroeg wie die vleessnijdende man was, maar van een sterke emotionele band was niet echt sprake. Het veelal door werkzaamheden afwezig zijn en introverte karakter van m’n vader droegen daar ook aan bij.

Na de dood van m’n moeder waren wij korte tijd enorm op elkaar aangewezen. Je deelt plotseling, openlijk, dezelfde emoties met elkaar en zoekt steun danwel invulling voor het grote gemis. Toen hij een half jaar later een andere vrouw ontmoette werd deze band abrupt verbroken. Hij wilde overduidelijk een nieuw leven beginnen en besloot 33 jaar huwelijk en 2 volwassen kinderen geen bestaansrecht meer te geven.
Een snelle afwikkeling werd overschaduwd door een strijd om de nalatenschap. Waarom zou hij iets aan z’n kinderen moeten afstaan? Hij leefde toch nog? Wij moesten maar wachten. Gelukkig vielen wij qua erfrecht nog binnen een ‘gunstige’ regeling, waardoor ons kindsdeel alsnog was op te eisen. Gelaten, met alsnog iets tastbaars en dierbaars, kwamen wij uit de strijd. De laatste keer dat m’n vader schriftelijk iets van zich liet horen was een dag na zijn trouwdag: hij (of iemand anders) had op de trouwdag zelf een trouwkaart naar ons verstuurd, ter kennisgeving. De juiste reactie hierop ontbreekt ons tot op de dag van vandaag.

Inmiddels zijn we een jaartje of 4 verder. Veel gebeurd, veel verdriet, veel herinneringen maar gelukkig ook mooie momenten. Het gezegde ‘If it doesn’t kill you, it will make you stronger” mag bij mij als spreukentegel aan de wand.
Toch ontbreekt er nog 1 ding: de familie albums. Deze liggen, hopelijk, nog ergens bij m’n vader in een doos. Maar, zo vinden m’n broer en ik, horen absoluut bij ons in de kast. Jeugdfoto’s, (Polaroid) happy family pictures, een gedenkboek voor m’n moeder met de liefste kaarten en steunbetuigingen er zorgvuldig door mij ingeplakt: 30 jaar beeldmateriaal is toevertouwd aan een ander leven.

Het ansichtkaartje voor m’n vader ligt inmiddels klaar. Maar de juiste woorden kan ik nog niet vinden. Wat schrijf je aan iemand die zowel je verleden als je toekomst heeft afgenomen? Hoe hou ik het kort en bondig? En ben ik wel klaar voor de eventuele nasleep?
De gehele overdracht gaat, indien alles lukt en nog aanwezig is, volledig buiten m’n broer en mij om. Alles wordt tot in de puntjes geregeld door lieve vrienden. Waarom maak ik van die paar regels op een kaartje dan zo’n punt?

Ik schijn in een balzaal te wonen aldus nieuwbouwvrienden. Maar toch zitten al bijna 10 jaar al mijn toiletartikelen in m’n toilettas, liggen mijn hangkleren in een legkast en moet ik door ons hele bed klimmen om er uit te komen.
We wonen 1 hoog in een Haags pand. Dat betekent op papier prachtige hoge geornamenteerde plafonds, riante afmetingen, kamer en suite, paneeldeuren en een originele parketvloer.
In de praktijk schuilt daarachter ‘natuurlijke’ ventilatie uit alle kieren, een toilet waarboven ook een douchekop is gehangen, een slaapkamer in bedstee formaat, maximale geluidsoverlast van ‘puberale’ buren, geen balkon of tuin en permanent ruimtegebrek (je kunt niet alles uit de hoogte halen).

Een slimme meid is op haar riante toekomst voorbereid, dus daarom ben ik al geruime tijd op de huizensite van Nederland te vinden: funda.nl
Aangezien niet alle, lees de meeste, buurten in aanmerking komen voor bewoning in Den Haag (we willen er wel op vooruit gaan, we zijn niet bereid nog meer concessies te doen qua woon/leefcomfort) duurde het even voordat de prijs-, buurt- en kwaliteitsverhoudingen samen kwamen. Vorige week hebben we dan onze eerste bezichtiging gehad. Het makelaarspraatje op de site had gewerkt bij me: in mijn fantasie had het precies de juiste sfeer en afmetingen. Mijn T was iets meer cijferbewust en ging puur uit van de opgegeven afmetingen. Hij twijfelde.
De riante badkamer bleek een verlengstuk te zijn van ons huidige exemplaar: ze hadden als bonus een bad c.q. couveuse gebouwd (aldus de makelaar; ‘het zijn beide architecten, dus erg vindingrijk’) De uitbouw met ‘ruime slaapkamer’ oogde alleen ruim als je ging liggen: hier was de minimale en standaard plafondhoogte nooit bereikt. En de keuken dwong ons om ofwel de droger danwel de vaatwasser doormidden te zagen.
Ze hadden wel een vijvertje in de tuin, zonder koi-karpers dat dan weer wel. Hopelijk waren de andere 40 kijkers enthousiaster.
Inmiddels heb ik een prima alternatief gevonden: het huis is van alle gemakken voorzien en ligt prachtig. Het heeft maar 1 nadeel: het wordt deze zomer slechts 1 week door ons bewoond.

Al enkele weken word ik door mijn broer bestookt met de hoeveelheden pokken die hij bij zijn 3 kinderen had geteld. Het moeten er duizenden zijn geweest. Het bezorgde mij een korte siddering bij de gedachte aan de jeuk die daarmee gepaard gaat. M’n moeder die me vroeger op het kleine kinderhartje probeerde te drukken om vooral niet te krabben. Helaas werd dit ‘s nachts overruled door ‘krabmonsters’ waardoor ik niet geheel ongehavend uit die pokkenstrijd ben gekomen. Op mijn voorhoofd zijn nu nog enkele nalatenschappen te aanschouwen.

Mijn kennismakingen met muggen verlopen ook alles behalve soepel. Waar anderen slechts kleine speldenknopjes als aandenken krijgen word ik voorzien van jeukende cirkels. Complete heliplatformen ontstaan er op mijn lichaam.
De Nederlandse zon bezorgt mij ook regelmatig de kriebels. Donker haar, lichte ogen en dito huid staan niet garant voor een mooie egale kleur. Menig zomer loop ik er wit met rood gestippeld bij. En nu dus ook, alhoewel de zon alleen de sneeuw heeft doen laten smelten.

Oorzaak in dit geval is een proefmonster van Aveda. Zij pretenderen alleen met 100% natuurlijke producten te werken. De Carribean Therapy bodycream bestaat dan denk ik uit brandnetelextracten: ik word al een paar dagen gxe9k van de jeuk!
Morgen na de dokter, want pillen en zalf werken niet naar behoren. Het is en blijft bespottelijk!

Gisteren was ik op controle. Bij de tandarts. Aangezien er inmiddels door zowel kaakchirurg als tandarts complete dossiers over mij zijn gevuld bezorgt mij dit al lang geen zweethandjes meer.De inhoud van mijn mond vertoont de laatste jaren een soort slagveld waarvan menig regisseur siddert bij de gedachte aan de filmrechten. Ik noem het ‘strijdbaar ten onder’. Grote brokstukken, onderhuidse monsters, alles vernietigende gifstoffen en kroningen: breek me de bek niet open!

De bezoekjes aan de diverse specialisten beginnen nu dan ook wat informele vormen aan te nemen. We kauwen nog net niet samen wat roomboterkaakjes weg bij de thee, maar er worden veel dingen aan de kaak gesteld (flauw, ik weet het)
Natuurlijk werd er gisteren weer een mankement gesignaleerd. Ik had nog de vage hoop dat het hem misschien niet zou opvallen dat er een klein stukje van m’n kies was afgebroken. Om 8 uur ‘s ochtends is niet iedereen even alert, toch?
De alles behalve sfeervolle lamp boven de stoel was echter meedogenloos. Het eerste wat ik hoorde toen ik m’n mond opendeed was: “xf3hhH!”
De assistente werd verzocht te noteren dat er een afspraak gemaakt moest worden voor een m.o.beetje, want er zat glas in en dat kon mooi worden aangevuld met composiet.
Prima, doen we!

Toen ik de praktijkdeur weer achter me dicht trok liep er een meisje langs, met in haar hand een zakje met boterhammen. Verschrikt keek ze snel naar mij en naar het ‘ingang praktijk tandarts’ bordje achter me. Ik gaf haar een knipoog, waarnaar zij een kleine huppel maakte en het zakje in een cirkeltje om haar hand zwiepte. Leve het melkgebitje

Het afgelopen weekend hebben T en ik ons stulpje in Den Haag tijdelijk verruild voor een gouden tulp kamer in Paterswolde. Dit ter gelegenheid van een bruiloft van een vriendin.
Het door ons gekozen hotel was zeer nadrukkelijk voorzien van een ‘Engelse landschap stijl’. Aan ieder ‘too much’ detail was gedacht: zelfs het systeemplafond was voorzien van de basiskleur bordeau rood. Dit viel duidelijk het meest in de smaak bij de beoogde doelgroep: bejaarden Zelfs de horeca was op deze doelgroep ingesteld: een magnetronpiepje waarschuwde de ijverige obers dat er weer een schotel ‘groente van de dag’ kon worden dxf3xf3rgeschoven.
Ons (westerse?) commentaar dat de paprika ver te zoeken was maar wellicht de zoute bacon de plaats had ingenomen bij de paprikasoep, en dat de kok wel gexefnformeerd moest worden dat groente uit de diepvries nxe9t iets langer gewokt moet worden om de titel ‘rauw’ te verruilen voor beetgaar, maakte weinig indruk. Met deze opbouwende kritiek werd weinig gedaan. De opmerking van het stel naast ons dat het menu en daarmee ook het verblijf eigenlijk niet overeen kwamen met hun hooggespannen verwachtingen leidde tot meer paniek.

De bruiloft zelf verschilde niet veel van alle andere: er is ‘ja!’ gezegd. Wat wxe9l verschilde was de uitnodiging. En dan met name de informatie die daarop stond. Na een pauze tussen het dag- en avondprogramma van zo’n 3 uur, was er ‘s avonds vanaf 19:00uur de ontvangst met daarna aanvang van een spetterend feest. Ik was ingelicht dat er die avond toch zo’n 150 gasten begroet moesten worden. Dat waren er 2 keer zo veel als overdag, dus om 20:00uur binnenkomen leek ons ruim op tijd. Strak in glitterjurk en smoking lieten wij ons afzetten voor de locatie. Op de imposante buitentrap naar de ingang bereikte onze feeststemming binnen enkele treden het dieptepunt. Alle gasten hadden namelijk plaatsgenomen aan grote dinertafels en werden door lakeien (die ik nog even aanzag als leden van de carnavalsvereniging) voorzien van bijpassende wijnen. Om onszelf, maar ook de ceremoniemeester die dit ‘perfect’ had geregeld, een genante vertoning te besparen zijn we stiekem de trap weer afgelopen en lagen wij 15 minuten later wederom te genieten van de ‘engelse landschapsstijl’ van onder ons dekbed.

Ik liep vorige week nietsvermoedend op weg naar huis m’n straat in waar, behalve al dan niet onder invloed van te veel hormonen ingeparkeerde voertuigen, 2 jongentjes van een jaar of 8 hun skateboard tweezijdig aan het uittesten waren.

Opeens had ik hun aandacht:
‘Mxe8vroxfaw….?
“eh..Jah”
‘Heeft u ook een Heitje voor een Karweitje?”
“eh nee, sorry” (altijd vriendelijk blijven, verrast door de onverwachte vraag)
“Oh, OK. Heeft u dan misschien een Heitje zxf3nder een Karweitje?”

Sprakeloos, afgetroefd. Maar wel een lach rijker.

Azo geel, Kobalt blauw en de andere resterende ‘primaire kleuren’: ze staan allemaal alvast klaar in de kast. Donderdag word ik ‘geholpen’ in mijn creativiteit. Er staat een avondje ‘kunstschilderen’ gepland. Ik heb goede hoop dat dit me gaat lukken, mede door het feit dat de afspraak vast staat en er iemand met me mee gaat. Op dit moment ligt namelijk achter mij, bedekt onder een dikke stoflaag, de bijna volledige cursus “Binnenhuisarchitectuur’.
Iets waarmee ik al heel lang iets ‘wil’ maar om allerlei onverklaarbare redenen niets doe.

Waarom willen mensen vaak dingen die ze uiteindelijk toch niet doen? Of waarom doen mensen dingen die ze eigenlijk helemaal niet willen doen? Doen we dat omdat anderen dat willen? Willen we wel, maar zijn we te lui? Willen we te veel? Of weten we toch niet wat we willen?

Ik dacht altijd goed te weten wat ik wilde. Mij kreeg je niet gek. Maar de twijfel slaat toe.
Mijn twijfel motiveert mijn wilskracht om het anders te gaan doen. Wilskracht maakt plaats voor daadkracht. Maar is het daadwerkelijk wat ik wil?
Ik wordt bijna 30, misschien is dat het wel…;)

Of wil iemand mij vertellen dat dat niet zo is?

Marina was zo vriendelijk om mijn weblog op te luisteren met het ‘muziekstokkie’. Het riep in eerste instantie een ‘verzoeknummer voor de muzikale fruitmand van de ziekenomroep’ smaak bij me op. Nu ik de vragen serieus heb beantwoord verbaas ik me weer wat muziek met me doet en hoeveel verhalen er achter een paar noten zitten.

1 Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
26 giga bite (staat op ons huisnetwerkje) Ik maak er weinig gebruik van. Overdag luister ik op m’n werk naar mijn doelgroep radio (denk aan iets commercieels, met om het uur dezelfde deuntjes) ‘s Avonds het liefst naar een willekeurige cd, tv geluiden of helemaal niets.

2 Wat is je laatst gekochte cd?
U2: How to dismantle an Atomic Bom. Ik werd nooit warm van U2. Dit in tegenstelling tot alle jongens op mijn middelbare school. Spijkerjasjes met buttons, de bril: alles in het teken van deze heren. Mijn T bleek ook ‘een bewonderaar’ en heeft mij goed naar de muziek laten luisteren. Met succes dus.

3 Wat is letterlijk het laatst beluisterde nummer voor je dit bericht las?
Portishead: Sour times
Van deze formatie kende ik slechts 1 nummer. Op de dag dat ik mijn T leerde kennen en wij bij hem thuis ‘s avonds op de bank binnen enkele uren onze (levens)verhalen zaten te vertellen en elkaar ondertussen diep in de ogen keken, draaide op de achtergrond deze cd in de cd-wisselaar.
Vandaag zit Portishead er wederom in. Het luistert lekker weg, beetje ‘Twin Peaks-achtige ‘, mysterieuze muziek.

4 Geef 3 nummers door die je heel vaal luistert of die heel veel voor je betekenen.
- Silje Nergaard: Me oh My. Deze Noorse schone was tot enkele jaren geleden een onbekende voor mij. Toch had ze al heel wat jaren al dan niet succesvol aan de weg getimmerd als jazzzangeres. Toen mijn T en ik zo’n 3 jaar geleden in Barcelona in een erg leuk grand cafe terechtkwamen knalde deze muziek opeens uit de speakers. Verrast door de aangename klank en vrolijkheid die dit nummer bij zowel het barmeisje, de oudere Spaanse vaste barklanten als bij ons te weeg bracht besloten we te vragen van wie dit nummer was. Bij gebrek aan Engelse danwel Spaanse taal kregen we het hoesje onder onze neus gedrukt.
Mijn T zou de titel onthouden, ik de band. Twee straten verder was dit veranderd in een dubieuze samensmelting. Uiteindelijk hebben we de cd toch gevonden bij terugkomst in Nederland. De cd (Port of call) behoort nog steeds tot mijn favorieten.
- Andrea Bocelli : Come un fiume tu . ‘Die blinde’ aldus m’n broer. Dit nummer was 1 van de 2 nummers die ik heb uitgekozen op de begrafenis van mijn moeder. Ze vond het een mooie man, met een romantisch stemgeluid. Deze cd was ruim 5 jaar geleden haar ‘tijdelijke’ favoriet. Voor mij blijft dit nummer voor eeuwig met haar verbonden.
-Massenet : Meditation from Thais (Puccini) Dit is absoluut een nummer waarvan ik altijd een brok in m’n keel krijg. De opbouw, de gevoeligheid, semi-treurigheid, subtiele maatvoering: ik kan er helemaal in op gaan.

5 Aan welke personen geef ik dit stokkie door?
Aan Yukiko (Ok, U2 wordt misschien toch een blijvertje. Welke muziek heeft het al wel gehaald?)
Aan Denise: (Je bent regelmatig te vinden in diverse steden en op dansvloeren:van welke tonen slaat je hart een keertje extra over?)
Aan Pollie: (Sinds kort gek op ‘stokkies’ en ik ben benieuwd welke muziek er over dat polderlandschap schalt?)